9 Nisan 2009 Perşembe

sana değer...


















Gece bebeğimi yatırdıktan sonra yine bir film izlemeye kalktım. Ama nafile... Uzun kanepeye kıvrılıp, filmi açtıktan sonra, önceleri ara ara kapanan göz kapaklarım bi' süre sonra tamamen kapandı. En son hatırladığım adam, genç kadını takip ediyordu, bu da zaten filmin ilk yarım saatiydi :-)
Gece oniki sütünü vermek için uyandığımda ve filmin ortasında uyumuş olduğumu anladığımda şu sahne geldi aklıma... Seni Tanrı'dan dilerken, şunu söylemiştim: "Şikayet etmeyeceğim." Çünkü yapamadıklarım, yaşattıklarının yanında hiç kalır. Çünkü bebeğim sen her şeye değersin.

3 yorum:

Tibet'in annesi dedi ki...

ağlarsam görürsün! ne güzel yazmışsın...

Yaz Gunleri dedi ki...

aslında hepimiz böyle hissediyoruz sanırım da ondan...

Yazdan Kalan dedi ki...

ilk yarım saat yine iyiymiş ben giriş yazılarında sızıyorum :)