27 Nisan 2009 Pazartesi

Yardım almak...

Garip bi' tipim işte... Her şeyi kendi başıma yapmaya çalışıyorum, yardım isteme özürlüyüm. Kimse rahatsız olmasın, kimsenin düzeni bozulmasın...
Oysa etrafımda bir sürü bana yardımcı olmaya çalışan insan var. Geçen hafta kafayı yemek üzereydim. Kızı kendim uyutayım, kendim kaldırayım. Eee bi yere kadar güzel, keyiflerinden taviz verirsin olur biter.
Ama mesaiye kalmak gerektiğinde iyice kapana kısılmış hissettim kendimi...

Murat yatırsa uyur mu? Annemin beli tutulur mu? bir sürü sorulardan sonra mesaiye kalma saati gelip çatınca, yani sıkışınca bir kere daha gördüm. Aslında her şey yapılır. Annemle Beste bütün gün baktılar Yaz'a... Murat da gece uyuttu ilk defa. Rahatladım. Yardım istemeyi öğrenmem lazım!

4 yorum:

Tibet'in annesi dedi ki...

insan çocuk sahibi olunca daha neleri öğreniyor, aahhhh!
:))

lian dedi ki...

kesinlikle canim :)). yardim istediklerinin dis kapinin mandali degil, canin cigerin olduklarini da unutmamalisin bence. yardima bile girmiyo boyle olunca, bence onlara da keyif olmustur, di mi bestossss :))

Prima Rima dedi ki...

yardım almak iyidir valla ben yardım almazsam aklımı oynatıcak gıbı oluverıyorum bazen:)

ELİF dedi ki...

Yardım almamak kadınların ruhunda var sanırım..