29 Mayıs 2009 Cuma

kalbi dışarıda yaşamak

Bir yerde okumuştum, kimin sözüydü hatırlamıyorum ama çok etkilenmiştim: "Annelik, kalbinin dışarıda atmasına alışmaktır."
Gerçekten de öyleymiş. Size de oluyor mu bilmiyorum, ama çoğu zaman onu evde bırakıp çıkarken, mutlaka yanımda olması gereken bir şeyi unutmuşum gibi garip bir his oluyor. Ya da yatma saatine yetişemediysem ertesi sabaha kadar bir özlüyorum ki onu, sormayın gitsin. Ki bir önceki gece beni çok yormuş ve ah bir yatma saati gelse demiş olsam bile... Dün de geç gidebildim zaten, özledim çok...

İşte filozof Sezen de, böyle bir özlem anında yazmış aşağıdaki parçayı. Albüm calışmaları sırasında oğlundan uzak kalmış, ayrıca stüdyoda hiç ziyaretine gelmediginden çok özlemiş. Bu parçayı yazmış ve oğlunu çağırmış dinletmek için... Tam da Mİthatcan'ın doğum gününde.

Parçayı dinledikten sonra ağlayan oğlu seni insanların niye bu kadar taparcasına sevdiğini bu gün daha iyi anladım demiş.
Kınalı kuzum, bebişim beniiiim :)
Kınalı kuzum

5 yorum:

Tibet'in annesi dedi ki...

ben de uzak kaldığım zaman çok özlüyorum oğlumu...
Allah ayırmasın bizi onlardan...

bestofbeste dedi ki...

cok romantik :)

ELİF dedi ki...

ya Deniz bu nasıl bişidir ki; insanın kalbini bu kadar acıtabilir, nasıl bir sevgidir di mi...

Deniz dedi ki...

amin Sibelcim...
evet Elifcim, hem bu kadar acıtabilip, hem bir o kadar kadar coşturabilen bir sevgi

Prima Rima dedi ki...

Ben bu şarkıyı dinleyemiyorum ne zaman dinlesem ağlıyorum çünkü, ama bu çocugum var dıyede degıl çocugum yokkende ben bu sarkıyı dınler ve aglardım.Çok güzel ifade etmişsin bende dün gece geç gırdım eve ve onu göremedim sabah öyle bir sarıldım ki özlemişim:)