14 Mayıs 2009 Perşembe

şükür!






BU!



Genelde şükrederim. Direkt şükürler olsun demesem de, 'teşekkürler' derim ben mesela... Sevdiklerim, sağlığım, ailem, günün getirdiği küçük sürprizler için. Ama kızdığım, densizliklere sinirlendiğim zaman hayatımdaki teşekkür edeceğim şeyler neden aklımdan çıkıyor Allahım? Demin Funda'yı okurken, bunu düşündüm. S...et demeyi, unutup teşekkürlere odaklanmayı bazen başaramıyoruz. Parmağıma ip mi bağlasam, boynuma bilmemne mi assam? Bilgisayarıma post it mi yapıştırsam? İş bu iş...
Ne takıyorsun, bi yere kadar kadın!










YA DA BU!

4 yorum:

Tibet'in annesi dedi ki...

eskiden şükredecek şey aklıma gelmezdi. şimdi direk Tibet aklıma geliyor. ama gene de çok kızdığım, özellikle çok kırıldığım zamanlarda ne yazık ki şükretmek benim de aklıma gelmiyor.
ta ki biri ya da bir şey aklımı başıma getirinceye kadar.
Allah önce sağlık versin sonra da akıl sağlığı herkese...!

Deniz dedi ki...

Sibelcim neyse ki kısa sürede, devreleri düzeltip, elimizdeki güzelliklere odaklanabiliyoruz yeniden. Bak bu özelliğimize de şükretmek istedim şimdi.

bestofbeste dedi ki...

cok guzel hareketler bunlar. ikisinin de yeri ayri valla... ikisi de lazim su hayatta. hangisini gosterecegin karsindaki "adama" bagli. neyi hak ettiyse onu goster parmagini gururla gere gere :)

mermaid dedi ki...

Senin gibi bir insanı 2. hareketi yapma ruh haline geitrenler utansın. İçinde bu kadar güzelliği ve sabrı taşıyan birinin sabrını taşırmayın demek istedim.