18 Mayıs 2009 Pazartesi

yürüyorum gündüz gece...








Cumartesi önce babaanne ve dedesine, oradan da Fener'e Ayşe teyzesi ve Deniz Ablası'na gittik. Mis gibi deniz havasına karşı çaylarımızı içerken, bizim zuzu da gittiğimiz her yerde yine yürüyüş alıştırmaları yaptı. Öyle bir ara dönemdeyiz ki, ne kendi yürüyebiliyor, ne de yürümenin tadını aldığından oturabiliyor. Bir de sanırım ayrılık anksiyetesi yaşanan devreye girdik, sürekli bana yapışık yaşamak istiyor. Ben iki saniye uzaklaşsam, peşimden ağlıyor.
Bu arada cumartesinin gelişmesi; Yaziko bilinçli olarak hepimize bye bye yaptı : )

Eeeee bu kadar koşturmanın sonucunda da çocuk haklı olarak uyuyakaldı...

1 yorum:

lian dedi ki...

eeee bi tam yürümeye başlasın sen o zaman görücen anyayı konyayı :)