8 Haziran 2009 Pazartesi

Züüüütçü!

Çok garip gelirdi bana emzirmek, doğurmadan önce tabii. Bir türlü kendimi o resmin içinde göremezdim. Yaz geldikten sonra değişti durumlar. Zaten bir inatçı çıktı ki bizimki. Hastanede kaldığımız 3 gün boyunca doğru dürüst hiç uyumadan emdi de emdi. Sonra eve çıkınca da aynı tempo devam etti... Yani küçücük bebek, biraz dalıp gitmez mi, yok! Sütü getirinceye kadar çalıştı, didindi. İlk başlarda çektiğim zorluk, iki-üç ay sonra hiç anlatılmayacak bir duygusal bağa dönüştü, yaralar iyileşti. (İlk başlarda resmen bağırıyordum, daha bebişim ağzını yaklaştırırken)
O gün bugün geçti, neredeyse 11 ay oldu. Ben otladım :)), o içti. Artık sütle vedalaşma vakti geldi.
Zaten yumuşak geçiş yaptığımızdan, bebişim de kolayca bu duruma alışıverdi.
Anlayacağınız sütçü başı paydos etti. :)
Konu, anne-bebek, temas, duygusallık içeriyor, bari işi şakaya vurayım, iki karikatür attırayım.

4 yorum:

ELİF dedi ki...

sen mi bıraktın o mu bıraktı, ama ne olursa olsun ufak bir özgürlük katıyor insana emzirmemek.

Deniz dedi ki...

Aslında beraber bıraktık Elifcim.
Ben çalıştığımdan giderek azaldı, küçüğüm de zaten sofra gıdalarına falan geçince, yumuşak bir geçiş oldu.
Ama zaten kafamda maksimum süreye de ulaşmıştm açıkçası.

Prima Rima dedi ki...

11 aymı emdi...daha ne olsun gayet iyi bence ben ancak 4 ay emzirebildim:)
4 aya bile şükrettim gönül daha fazla isterdi de olmadı işte.

Deniz dedi ki...

Valla ben de anlamadım nasıl oldu :) İlk başlarda ben de 2-3 ay bile nasıl dayanıcam diyordum