29 Kasım 2009 Pazar

Dedesii, biz geldik!
























Hani şimdilerde esefle kınanan bayramı tatil olarak değerlendiren grup var ya, biz o gruba dahil bir aileydik, küçükken... Neden?Çünkü zaten bir eli geçmeyecek yakın akrabalar çeşitli illere, hatta ülkelere dağılmıştı. İzmir, Ankara, Yalova, Amerika!.. Biz de, bir tatil planı yapar, önce Yalova'ya uğrar, oradan da bir arada geçireceğimiz, keyifli bir tatile doğru çevirirdik kontak anahtarını... Bir sürü anılar biriktirirdik. Bayram insanları bağlamaksa, biz de birbirimize kenetlenirdik. Zaten sabah evden çıkmadan önce seramonimiz vardı. Normalde öyle bir düşkünlükleri olmadığı halde el öptürtürlerdi kardeşimle bana, bayram sembolü olarak.Şimdi daha iyi anlıyorum, babacığımın tatil için yaptığı planlar, aslında hep bizim içindi. Çünkü büyükler, anne-babalar bir şey anlamıyor tatilde, koşturmaktan...
Geriye dönüp baktığımda, hep mutlu anılar geliyor aklıma çocukluğumdan... Arabada arka koltukta otururken, hep ailemize bakar, bu anı hiç unutmamalıyım, kafama kazımalıyım derdim. Çekirdek ailenin sımsıkı kenetlendiği bayramlar, tatiller, hafta sonları ile bugünün sıcak duyguları oluştu içimizde... Bunları bilerek ya da bilmeden yarattığın için teşekkürler babacım. Keşke Yaz'ı görseydin... Belki de dün görmüşsündür öyle değil mi?

Hiç yorum yok: