4 Ocak 2010 Pazartesi

Kök ve kanat...

Paulo Coelho'nun Kazanan yalnızdır kitabını okuyorum şu günlerde. Bir laf okudum da çok hoşuma gitti, paylaşayım istedim.
"Çocuklarına kök ve kanat verebilene ne mutlu." Arap atasözüymüş... O bölümden küçük bir de alıntı yapayım.

"...Hamid'in köklerine ihtiyacı vardı. Dünyada doğduğumuz, anadilimizi öğrendiğimiz ve atalarımızın karşılarına çıkan sorunların nasıl üstesinden geldiklerini keşfettiğimiz bir yer vardır. Her zaman bir an gelir, o yerden sorumlu hissederiz kendimizi....
Hamid'in kanatlara da ihtiyacı vardı . Kanatlar bize düş gücünün sonsuz ufuklarını açarlar, bizi hayallerimize ve uzak yerlere taşırlar..."

Umarım biz de çocuklarımıza kök ve kanat verebiliriz... diyeyim...

3 yorum:

YILDIZ dedi ki...

Deniz bloğunu açtım,ne güzel bir sözmüş bu dedim blog resmine bakarken,çok çok hoşuma gitti,sonra yazını gördüm.Hem kök hem kanat...Her şey içinde düşününce,kökler var hep bağlı olsunlar unutmasınlar arkalarını diye,kanatlar var uçsunlar diye;))

dörtmevsim dedi ki...

Ne guzel bir alinti! Koklerinin farkina vardiklari, anadillerini bildikleri kadar, koklerinin derinlerine inebildikleri kadar kanatlanip ucabilecek, ozgurlesecekleri, ne cok dogru, birbirini tamamlayan bir ifade.. Keyifle okudum yazini, iyiki paylastin bizimle..

Deniz dedi ki...

-Evet Yıldızcım, benim de çok hoşuma gitti gerçekten. Bazen bir şey okuyor insan ve hah işte budur diyorsun.

-Teşekkürler dörtmevsim :)