3 Aralık 2010 Cuma

Üç mum yaktım seyrine baktım...

Önceki hayatımda o benim annem, 
ben onun çocuğuydum herhalde...
Gelip gelip, bak kızım(!)
ben senin annenim dediğine,
kahküllerimi geriye doğru okşayıp,
yüzümü gözümü açarak kuzum, tatlım, canım 
diye sevdiğine göre olabilir de...
Belki hepimiz bir önceki yaşamımızda
borçlandıklarımızı bu hayatta ödemeye çalışıyoruzdur.
Belki o daha bilgedir, bana öğretmeye gelen.
Ben onun öğrencisiyimdir.
Çok mu inanılmaz geliyor kulağa?

2.5 yaşına aslında daha bir ay var.
Ama şimdiden 2.5 diyorum.
Aylarla söylemeyi bıraktım artık.
2 ile 2.5 yaş arasında anne, yavaştan kendine geliyormuş, anladım.
Mesela bir mum hastası olarak,
Yaz doğduğundan beri ilk defa geçenlerde, 
o yattıktan sonra mumlarımı yaktım.
Ha neden yakmıyordum, kah yorgunluktan bayılıyor insan,
kah bir mumum eksik amaaan boşver diyor.

Başkaaa, mesela artık daha rahat giyiniyorum, hazırlanıyorum kızımdan izin alıp.
Mesela kızımın yanında, çok uzun süre olmasa da 
kendi kitabımı okuyabiliyorum, o oynarken.
Evde bırakıp çıktığımda, vicdan azabından kıvranmıyorum eskisi kadar. 
Çünkü o artık daha iyi anlıyor, döneceğimi, gitmem gerektiğini... 
Dahası bensiz de iyi vakit geçirebiliyor artık.

Yıldızcığım gibi yeni annelerin çok merak ettiğini biliyorum, 
ne zaman kendine gelebileceklerini. O yeni annelik ruh halinden 
daha normal günlere ne zaman geçileceğini...
Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak, olmasın da zaten, 
çünkü şimdi dünya bir mucizenin etrafında dönüyor.
Sadece eski küçük, tatlı alışkanlıklarımız 2,5/ 3'ten sonra 
yavaş yavaş geri gelebiliyor.

12 yorum:

Gelincik dedi ki...

insanın kızı en iyi arkadaşlarından biri olabilir mi olurrrrrrrr, hem de cok guzel olur... eminim siz de anne-kız birbirinizi en iyi anlayan insanlardan olacaksınız. Ben Yaz'ın sağduyusunun en az senin kadar güçlü olacağına inanıyorum, hem de çok :)

Bahar dedi ki...

Ben de bu aralar aynı hislerdeyim, zira oğlum ay sonunda 2,5 oluyor :))
Sevgiler

SevGi'nin G'si dedi ki...

ne kadar doğr bir tespit olmuş. evet düşündüm de; onlar 2,5-3 olduklarında kendimize gelmeye başlıyoruz. ben de tam bu evrede en baş dönenlerden oldum. :)) heralde 2 sene daha beklemem lazım kızımın 2,5 olması için. :)

Deniz dedi ki...

-Amin canım

-Hoş geldin Bahar :)

-Olsun canım sayılı gün çabuk geçiyor, diyelim;-)

Burcu.. dedi ki...

Mummm..
Mumlarımmm
1,5 sene mi var daha benim yakabilmeme. Offff..

ELİF dedi ki...

Aferin kız Deniz sana, sayende blog yazmayı bırakacağım çünkü sen benim duygularıma tercüman oluyorsun ne zamandır :))

Deniz dedi ki...

-Burcucum, ha gayret, bizden önce davran :) Biraz annenin gayretine, enerjisine de bağlı tabii, sen yakıver mumları


-Elifim canım, ne demek, o senin tercümanlığın:)))
Aynı şeyleri hissedip duruyos işte

YILDIZ dedi ki...

Denizciğim ben de mum sever biri olarak geçen gün dolabımda mumları görüm kimbilir ne zamana kullanılacaksınız dedim içimden:))
Ve Demirden önce ve sonra yaptıklarımı/zı düşündüm hatta yazacağım müsait bir zamanımda.
Değişen her şey zorlasa da bedenimi,yüreğim yeni hayatı çok sevdi...

gözde dedi ki...

Bunu duyduğuma çok sevindim Denizcim. Bazen bu yapışıklık hali bitsin artık diyorum bazen de şikayetçi olmaktan vicdan azabı duyuyorum. iyi geldi bu yazın..

Tibetin annesi dedi ki...

Ben 3 yaşından sonra daha zorlanmaya başladım halbuki... şimdilerde bana daha düşkün ve bensiz birşey yapmama moduna girdi... benimkinde bir cinslik var sanırım :)))

Deniz dedi ki...

-sevmez mi Yıldız'ım sevmez mi?Her gün daha da sevecek

- Gözde :) Az çok aynı yollardan geçiyoruz

-Yok be Sibel'im dönemsel şeyler oliy... öyle

Deniz dedi ki...

-sevmez mi Yıldız'ım sevmez mi?Her gün daha da sevecek

- Gözde :) Az çok aynı yollardan geçiyoruz

-Yok be Sibel'im dönemsel şeyler oliy... öyle