27 Ekim 2011 Perşembe

Sibel'den gördüm...

Bugün yazmayacaktım.
Ama Sibel'in yazısını okuyunca yazmanın 
bana da iyi geleceğini düşündüm.

Bugünlerde kendimi epeyce bir unuttuğumu hissediyorum.
Kendim için bir şey yapmadığımı... 
Ve biraz dolduğumu... Göz pınarlarıma kadar yükselen bir şekilde.
 
Kendime vakit ayırmam gerekiyor, ama o vakti bulamıyorum.
Halime şükrediyorum, ama vücuduma şükretmek yeterli gelmiyor 
daha fazlasını istiyor. 

Onu anlıyorum, yani vücudumu, ihtiyaçlarını görüyorum.
Sabret koçum diyorum.
Onu anladığımı bilirse, belki biraz gevşer ha?


6 yorum:

Tibetin annesi dedi ki...

sen yine de acık ona vakit ayır derim ben, bazen bilmek yetmez bünyeye, yaşaması gerekir ;)

yıldız dedi ki...

Ben de yazmayacaktım iki satır bile yetti,sonra yazdıklarınızı görünce bu kadar olur yani dedim,biz iyi olmalıyız,kimse bizi düşünmüyorsa bizi biz düşünmeli.

vakit hareket vakti!!

Bellek Kutusu dedi ki...

Yüklenip duruyoruz kendimize, dinlenmek lazım, vakit ayırmak lazım... Lazım da lazım...

içimizdeki karnaval dedi ki...

arada kendimizi sevmemiz şart.Şımarmak iyi geliyor bünyeye..Belki sana da iyi gelir..

Bahar ve kızısı Yağmur dedi ki...

hepimiz aynıyız. ve hepimizde birşeyler yapmamız gerektiğinin farkındayız.
o zaman birşeyler yapalım :)
hepberaber ;)
kızlarrrr :) blog kızlarııı...

ikiz Bebek dedi ki...

ben şımartım bu hafta sonu kendimi :)