9 Ekim 2012 Salı

Her şeyin bir zamanı var

Her şeyin bir vakti var ki, o vakitten önce  göbeğinizi çatlatsanız olmuyor.
O gelişim evrelerini öyle net gözlemliyebiliyorum ki Yaz'da...
 Vakti gelmeden önce, önüne legoları yığmıştım, onlardan kule yapmamıştı.
Bır bır bır konuşmuştum, vakti gelmeden konuşmamıştı.
Tonla puzzle almıştık, yüzlerine bile bakmamıştı.
Surat çizmeyi, vücudunu yapmayı günü gelmeden bilemedi.
Ayakkabısını kendi giymedi günü gelmeden.  
Her çocuk "kendi" vakti gelince, yapacağını yapıyor işte.  

Geçenlerde çıtlatmıştım, çocuk gelişimiyle ilgili bir 
eğitim almaya başladım. Çok net söylüyor bu gelişim evrelerinden geçmeden
hiçbir şey  yapılamayacağını...
4-5 yaşında çocuğa okuma öğretmeye çalışmak beyhude çabadır diyor mesela!
Öğrenen yok mu var, ama alışılmışın dışında örnekler.
O yüzden okula başlama yaşı önemli...

Yaz'ın 1'lerinin geçirdiği evrime bakın.
Çalışma önemli tabii de, günü de gelmiş demek ki... 


Bu benmişim...

Bu da kendisi...


 

Neyse, insanların yolculuklarında da zamanlar var.
Günü gelince olması gereken güzellikler oluveriyor. 
Sihirli değnekle değil, günü gelince...





4 yorum:

Seyhan dedi ki...

zamanının gelmesi konusunda o kadar haklısın ki .. istediğn kadar uğraş o istemezse ve zamanı gelmezse ol-mu-yor...

sevgiler

Yazgüneşi dedi ki...

bir de zamanı çok erken gelenler var :)
7 yaşında etüdü asan 9 yaşında da okulu asar mı ki diye düşündürenler mesela :)))

Deniz dedi ki...

Aynen Seyhancım



Neslihan,!!!!! asıp naapmış???

nurhayat dedi ki...

Bugün iki yazı bana çok iyi geldi... Zamanı gelmek ve neyse.. Zorlu günlerden geçerken, neyse diyebilmek yaşananlara ve her şey için doğru zamanın gelmesini beklemek.