3 Ekim 2012 Çarşamba

Ortam yumuşatan...

Hani öyle sabahlar vardır ya,
yetişilecek bir yer vardır, 
ama bir türlü toparlanamazsınız.
Çocuklu aileler iyi bilirler.
Bir türlü tuvalete gitmeye ikna edemezsiniz.
Kıyafet beğendiremezsiniz.
5 dakika daha diye diye 1 saat edersiniz.
Hafta sonu bir yere yetişmem gerekiyordu,
zaman hızla aktı, çanta hazırla, giydir, kahvaltı falan derken
çıkıp arabaya bindiğimizde pestilimiz çıkmıştı.
Hele çıkmadan az önceki son bir iki  huysuzluğunun da gayet farkındaydı
evin küçüğü.

Arabaya bindik. Herkes biraz yorgun, biraz gergin...
Sessiz sessiz oturuyoruz.
Arka koltuktan şöyle bir ses geldi.

Ben bu şarkıyı çok seviyorum, çok güzel ya...
Bir anda hepimiz çözüldük, havamız değişti,
güne ve yola keyifle devam ettik.
İyi ki varlar...
 Radyoda bu şarkı çalıyordu,
hep beraber söyleyerek gittiğimizi 
gözünüzde canlandırın dinlerken:

Şimdi bana öyle şeyler söyle ki durup dururkeeeen.....



3 yorum:

Nilhan - Küçük Mucizem dedi ki...

arkada zıplayan cüce, arabayı kullananın direksiyonda ritim tutan parmakları, yanında oturanın sallanan omuzları :)

Deniz dedi ki...

:))) Çok yaklaştın. Sadece babamız yanımda değil, bücürün yanında oturuyor

yıldız dedi ki...

hiii hiii annesi gibi mor seven bücürcük;)