5 Mart 2013 Salı

4,5'tan 5...

Hafta sonu içeriden mızıka sesleri gelirken düşündüm.
Şu an evin içinde bir ben varım, bir o.
4.5 yılldır evimizde. 
Sessizliğin ortağı olmuş, 
evin sesi, neşesi olmuş.
Şimdi mızıka çalıyor, kendi telinden takılıyor.
Birey olmuş iyiden iyiye...

Bir dörtbuçukluk o.
Kendisine 5 yaşındayım diyen, şimdiden.
Kekini yerken, dökülmesin diye
örtülerin durduğu çekmeceyi açıp, altına seren...
Arabada giderken arkadan uzanıp, şap diye öpüveren.
Telefonda konuşmayı sevmeyen.
Telefonda konuşmamak için içeri saklamayı akıl eden.
Resim yapmayı, sanatsal faaliyetleri, müziği, tiyatroyu, sinemayı çok seven,
şarkı sözlerini -İngilizce olanları bile- nasıl yapıyorsa iki dinleyişte ezberleyiveren.
Sporla pek arası olmayan.
Sosyal, sevgi dolu. Okul tanıtımında ilk defa gördüğü öğretmene sıkı sıkı sarılacak kadar sıcak.
Bazen oyunlarda dediği olmayınca ağlayacak kadar mızıkçı.
Kullandığı kelimelere hem şaşırıyorum, hem sayamıyorum. 
Kargaşa vardı diyor, vücut organlarını çok iyi tanıyor, tembel hayvan, lemur gibi hayvanları biliyor,
o kaplan değil, panter diye beni düzeltiyor. Demek istediğim şu diye başlıyor bazen lafa. Bazen çapak diyeceğine paçak diyor ki, insan böyle tatlı hataya bayılıyor. 
Eskimoların yanına gideyim yerleşeyim diyen annesine, sen iyisi mi yenimoların yanına git anne! diyor.
Ve o zaman hah tamam küçük hanım, bak her şeyi de bilmiyorsun diyorum. İçimden tabii.

Tutması gereken sırları iyi biliyor, bizden bir göz işareti çıkmadan, açıklamıyor.
Arızaya bağlamıyor mu hiç? Bağlamaz mı, tabii bağlıyor.
Kırdığını, üzdüğünü ya da haklı olduğu zamanı aslında çok iyi biliyor.
Yan yan cilveli cilveli bakıyor, özür dileyeceği zaman.
Ya da bişey yaptırmak, bizi protesto etmek için: Ama anne!!! diyor ki evlere şenlik. 

Aslında birlikte büyüyoruz. "İyi eğitim, değişikliklere hazır olmaktır." diye okumuştum bir yerde.
Onun etrafında, okulunda, çevresinde olabilecek değişikliklerde kendisini kurtarabilecek, hazır olabilecek bir birey olmasını umuyoruz. 

Ne mükemmel çocuk var şu hayatta, ne de mükemmel aile. Ya da tam tersi.
Her çocuk ailesine mükemmel, her aile de evladına...  Çocuk yetiştirirken, en doğru pusula sevgi. 
Yani, bence böyle... 

4-6 yaş arası çocuklar ne yapar diye bir makale okudum. Düğme ilikleyebilir diyor mesela, ben iliklerken görmedim hiç.Ama böyle de güzel resim yapar mesela. Her çocuk farklı, yetenekleriyle, korkularıyla, yaşamımıza getirdikleri, bize öğrettikleriyle...

Bir 4.5'luk o.
Her gün şükrettiğim, mutluluğunu dilediğim.

4 yorum:

İkizBebek dedi ki...

hep mutlu olsunlar hep.

anne kaleminden dedi ki...

çok tatlı, resmine bayıldım :)) oğlumla aynılar sanırım eylül 2008 doğumlu :)

Deniz dedi ki...

amin Özgecim amin :)


Anne kaleminden, aslında biz 4,5'u azıcık geçtik, tam 4,5'ta yazamamıştım, Temmuzluyuz biz

annesiningulu dedi ki...

ne güzel insan yetiştiriyorsun sen.