7 Mart 2013 Perşembe

Hem öğrenciyiz, hem öğretmen



























Hayat tek boyutlu bir düzlem değil. Kimi yerde öğrenci oluyoruz, kimi yerde öğretmen.
Hatta bi' bakıyoruz, öğrencimizden öğrenmişiz en bilmediğimizi.
Çocuk yetiştirirken de, kim kimi yetiştiriyor şaşıyor bazen insan.
Çocuğa hortlaklardan korkma derken, kendi hortlaklarımızla uğraşıyoruz.
Kuzu sanırken kendimizi, zora geldiğimizde bi bakmışız kurt olmuşuz.
Ağlayanken, ağlatan olmuşuz dönüp baktığımızda geçmişe...
Biri dünyanın en iyi insanı diye tanımlamış bizi, biri uzak durmuş.
Birinin dobralığı karşısında affallayıp, başka birine dan diye söylemişiz belki.
Hayat yargıladığını yaşatmadan bırakmazmış ya yakanı. O hesap...

Her iki tarafı da deneyimleye deneyimleye "bir" oluyor insan.
"Taraf olmadan tanık olduğunda"* öğreniliyor hayat dediğin...

Bazen bir çocuğu büyütürken, sen çok daha hızlı büyüyorsun düşündüğünden.






6 yorum:

nurhayat dedi ki...

Keyif alıyorum okurken.. Ne güzel bulup çıkartıyorsun yaşananların gerçekliğini.. İki bolgum var bana iyi gelen,sevdiğim onlarcasının arasında vazgeçemediğim, bana iyi gelen.. Biri yazaski, biri annecafe:)

Deniz dedi ki...

Çok sevindim böyle düşündüğüne :) Teşekkürler

Rayka Nayir Guven dedi ki...

Çok güzel anlatmışsın Deniz. Kalemine sağlık. Öğretmenliğin temelidir. İnsan en güzel öğretirken öğrenir :))
Biz de öyle değil miyiz zaten? Birilerine fikir verirken kendinizi bir dinlesek !

resimli günlük dedi ki...

Çok güzel bir yazı olmuş, her cümlesi ayrı doğru...

Deniz dedi ki...

Evet Rayka, öğrenmenin en güzel şekli öğretmek : )

Resimli Günlük :)

Barbaros Öksüzçoban dedi ki...

kızınınızın adı neydi?
:)