29 Nisan 2013 Pazartesi

"Köpek olsaydım keşke..."


Annemin apartmanının karşısında bir köpek yaşıyor. 
Caddenin karşısındaki simitçinin etrafından ayrılmıyor.
Sanki nöbetçi, sanki koruyucu gibi...

Geçenlerde küçük bir kaza geçirdi, evi tam trafik lambasının civarı olduğundan,
duramayan bir aracın gazabına uğradı. 
Arabanın sahibi, insandı(!) Allahtan, aldı götürdü, tedavi ettirdi.
İyileşir iyileşmez geri gelmiş, evine, tam caddenin göbeğindeki yerine yerleşmiş.

Sabahları Yaz kızımı okula götürürken onu görmek için bakınıyoruz, oradaysa rahatlıyor, yolumuza devam ediyoruz. Bu sabah, Yaz onu böyle yatarken gördükten sonra, 
"Keşke ben de köpek olsaydım..." dedi. Niye acaba? Hah bakalım ne yumurtlayacak Deniz, bekle bakalım...


"Okula gitmezdim, yatardım, arkadaşlarımla oynardım, dolaşırdım."
Buyrun Deniz Hanım, cevabınızı alalım :
" Tatlım okul çok eğlenceli değil mi ama, faaliyetler, arkadaşlar, etkinlikler..."
"Ben okuma-yazma öğrenebilecek miyim acaba diye korkuyorum.!"
Ah be bebeğim, kıyamam ben sana. Neler kuruyorsun küçük kafanda.
"Kızım daha çok vaktin var okuma-yazma öğrenmek için. Akıllı kızsın niye öğrenemeyeceksin. Her şeyin bir zamanı var, küçükken de resim yapamıyordun, bak şimdi ne güzel yapıyorsun."

Tamam Deniz, konuyu uzatma. Toparla, yuvarla bitir! Ama yok duramazsın tabii. 
"Meyveler bile dalında yavaş yavaş büyüyor, ancak o zaman olgunlaşıyor."
Alacaksın cevabını, hah az kaldı. 

"Anneee, tamam anladık! Kesebilir miyiz artık!" 



  Aslında her şeyin cevabını biliyorlar da, onlar da bizimle kafa buluyorlar sanırım.
Bi' yandan da, içlerinde ne farklı endişeler yaşıyorlar.

Nasıl yazacakmış, nasıl okuyacakmış...  
Biz de mi böyle yapıyoruz acaba? 
En basit şeyleri, olması en olağan şeyleri bile gözütümüzde büyütüyor, 
endişeleniyoruz.  

Bu arada, köpek olmak istiyormuş ya,
köpeklerdeki şu bilge duruşun hastasıyım.
Sanki dünyanın sırrını çözmüş gibi değiller mi?
Oldukları yerde, öylece, huzur içinde duruşları, sadece varoluşları...
Bazen yetişecekleri bir yer varmış gibi gruplar halinde tin tin hedefe doğru koşuşları...
Çok ilginç görünmüyorlar mı? 

3 yorum:

Yazgüneşi dedi ki...

Akıllı çocuk vesselam
biliyor işi

Büü (benim bey :)) dehep der ki
bir daha gelirsem dünyay ya panda (bizim kedimiz) olarak gelmek istiyorum
hayata bak dolce vita

haksız değiller
valla değiller..
biz ne olsak ki?

resimli günlük dedi ki...

Ahahha, diyalog süper :)))

Deniz dedi ki...

Neslihan, kediler, köpekler en iyi anı yaşayan canlılar ; )

Resimli Günlük, sorma :) dil pabuç