7 Temmuz 2014 Pazartesi

Bir FD şarkısıyla başladı günüm...


Sabah radyoda bir Feridun Düzağaç şarkısının sözleri takıldı oltama…
"… ben kaybetmekten çok korkarım, tüm alışkanlıklar çocukluktandır…"

Dün parkta oynarlarken seyrettim kuzumu. Ve diğer kuzuları...
Kaybetme, sözünü dinletememe nasıl dert oluyor çocuklara…
Evcilik mi oynayacaklar, hepsi anne olmak istiyor, kimse bebek olmak istemiyor.
İstedikleri olmadı mı, bozuluyorlar. Yarışmalı oyunlarda kaybetmekten korkuyorlar.

Niye ki, ne saçma di mi?
Oynamak işin aslı, eğlenmek…

Ama F.D.'nin dediği gibi kaybetme korkusu, reddedilme, yenilme ile karşılaşmaktan kaçma
çocukluktan öğreniliyor. 

Belki biz de takılıyoruzdur, öyle saçma sapan. Farkında bile olmuyoruzdur belki.
Öğrenilmiş, ya da öğretilmiş, ya da gözlemlenmiş bi takım korkularla karşılıyoruzdur hayatı.
Kim bilir? 







1 yorum:

dijle dedi ki...

zaman ve tecrübe ile farkına varabildiğim ve aslında bana ait olmayan ne çok duygu buldum ben de.Bir de yargılar var ki... Çocukluk,erken çocukluk tüm yaşamımızın şifrelerini saklıyor sanki.Öperim yaz kızımı...