1 Eylül 2014 Pazartesi

"Ne zaman kendimize gelir, özümüze döneriz?" diyen anne babalara…


Küçük bebeği olanlar, ya da 2-3 yaşlarında bir bücürün peşinde koşturup duran anne babalar
hep sorarlar başkalarına:

" Ne zaman eski yaşantımızda yaptığımız şeyleri yapabileceğiz?
Ne zaman daha çok uyuyup, ne zaman bir filme gidebileceğiz?
Ne zaman, kısa süreli özgürlükler yaşayabileceğiz? "

Mesela bu seneye kadar Yaz'dan ayrı geçirdiğimiz gece sayısı bir elin parmağını geçmez.
Çünkü başka bir yerde kalmak istemez.
3 yaşında falandı, bir gece annemde bıraktık.
Gece evde oturup, birbirimize bakıp, "ne tuhaf" di mi derken,
telefon çalmış, gecenin 12.00'sinde gidip almıştık kendisini…

Yaniiii öyle günlerden sonra, 5-6 yaş arasında küçük kuşumuz özgürlük turları atmaya başladı.
Anneannesinde, babaannesinde keyifle kalıyor artık.
Cumartesi babaanne evinde kalmak istedi, akşamında onlarla bir düğüne gitti, sonra da birkaç gün daha 
kalmak istediğini söyledi.

Bireyselleşmesi güzel şey :) 
O özgürleşirken bize de özgürlük alanı yaratıyor.

Lakin, gel gör ki, 
biz pratiğimizi yitirmişiz biraz.
Eeee şimdi ne yapacağız diye birbirimize bakakalıyoruz.

Ama çabuk alışırız ; )





Özellikle ilk yıllarda bunalan, kendini aynada görse tanıyamayan, değil kendi için vakit ayırmak,
her hareketini otomatik pilota bağlayan annelere söyleyeceğim, sabırlı olmaları…
Ve çabucak geçen o 3-5 yaşın öpe koklaya tadını çıkartmaları…

Giderek zevkli oluyor benden söylemesi… Bir dost kazanıyorsunuz, en afillisinden…

Görüşürüz, öpüldünüz...

NOT: Bizden uzakta ikinci dişi de düşmüş kuzucuğumun. 

1 yorum:

annesiningülü dedi ki...

Yağmur'da 4 yaş sonrası çok keyifli olmaya başlamıştı. Şimdi Damla'da da o zamanları bekliyorum... kaldı 2 sene ;)
çok iyi arkadaş oluyorlar, şimdiden Damla bile, ablasından kopya çekiyor :)