18 Şubat 2015 Çarşamba

Alıcımızın ayarlarıyla bu kadar oynamayacaktık...

Günlerdir sustum kaldım. Havayla eş zamanlı dondum kaldım. Ağladım, üzüldüm, umutsuzluğa kapıldım önce. Ama yok yaşayamam ben öyle. Özgecan'ın babasının bilgeliğini umut yaptım. Ben Anadolu insanının bilgeliğine inanıyorum.
Tek bildiğim, ülke şu anda depresyonda. Depresyonda olan bir ülkenin doğru düşünmesi zor. Sapkın davranışlardan ve katillerden bahsetmiyorum. - Toplumun genel ruh hali bahsettiğim. Aşacağız. Ama daha ne kadar dibe vurmamız gerekiyor bilemiyorum.
......

Çok çok şeyler var söylemek istediğim. Şiddetin cesaret aldığı yerler ve sözlerle ilgili. Ama onları çokça konuştuk zaten. Ben sadece şunu söylemek istiyorum; gözünün içine bakıp, dinleyemeyeceğimiz, vakit ayıramayacağımız, sevgimizi aktaramayacağımız 3 çocuk, 5 çocuk bu toplumun katili olacak. Çünkü şiddetle büyüyen, şiddet saçıyor. Çünkü sevgi göremeyen, kimse sevmesin, sevilmesin istiyor. Kartopu oynamasın, gülmesin, okumasın, çalışmasın, dans etmesin istiyor. Olmuyor, olamıyor...

.....

Her şeyin bir nedeni var. Mutlaka. Sadece büyük resimde olan, bitenler, o resmin içinde küçük zerrecikler olan bizlerin anlamayacağı kadar girift. Dönüşüm için belki de farkındalık, belki de uyanış için belki olanlar...

....

AŞK... İlahi aşk. İnsan aşkı... Canlıya, çiçeğe, böceğe her şeye, her 'an'a duyulan aşk. Her andaki mucizeyi görmek. Aşkla yapılan iş, aşkla büyüyen çocuk, aşkla yaşamak gerek. Pes etmek yok.


2 yorum:

Purple dedi ki...

Kalemine ,yüreğine sağlık Denizcim .

annesiningülü dedi ki...

pes etmek yok (tabi ki)