10 Şubat 2015 Salı

Kardeş bildiklerin...


Kardeşin olacak o demiştik. Gerçekten kuzeni kardeşi oldu küçüğümün... Her gün görmeye gitmezse rahat etmiyor, yediriyor, içiriyor, oynuyor.

Geçtiğimiz haftalar çok karışıktı bizim cephede. Bi türlü bakıcı konusunu oturtamadı kardeşim. Acayip tipler çıktı karşısına. En sonuncu, temizliğe gelen abladan 600 TL alıp, kayıplara karıştı, telefonunu falan değiştirmiş. Ne enteresan...  Akıl erdirilir gibi değil. Hala yarın sabah gelir belki diyordum, o kadar acayip. Neyse gelmedi ertesi gün falan. Ve canına tak eden kardeşim, işyerimize yakın bi yerde bir yuva buldu, anlaştı ve "bakıcı" defterini kapattı. Artık miniş yuvaya gidecek. Bence çok çok daha iyi olacak.


Neyse... Bu durumu Yaz'a anlatmaya kalktığımda, önce güle oynaya dinledi. Aaaa minicik bebek okula mı gidecek dedi. Ve sonra çenesi titremeye başladı. O kadar gerçekti o titreyiş. Çünkü insan çenesini istese de titretemez öyle...
Ama ben onu nasıl göreceğim o zaman??? dedi. Göremeyecek miyim diye ağlamaya başladı. Ne çok sevmiş, ne çok seviyormuş... Yüreğim titredi.

Allah insanı kardeşinden/ kardeş bildiklerinden ayırmasın... Ve yürekten sevmek ne güzel şey.

Bi de bu şiiri paylaşmak istedim. İyi düşünün....

1 yorum:

Dijle dedi ki...

öyle iyi anladım ki seni,Yaz'ı... Amin!

ve umarım herşey çok daha güzel olur.