29 Aralık 2015 Salı

Hayat acemilikleri ustalığa çevirme sanatı



Bir şeyin acemisi olduğunda dünyanın en zor işi görünür sana.

Bu sabah okulda kermes olduğundan okula para götürecekti Yazkızım. Hesapladı istediklerine göre yanına kaç lira alacağını... Alacağı şeyler, 7,5 lira, 3,5 lira falan... Birden gözünde büyüdü, bütün parayı bozdurmak, paniğe kapıldı. Ya tam ve doğru alamazsa diye. Ağlamaya başladı. Bana ayrı ayrı bozuk para verin diye...

Bir şeyi ilk yapmak, ilk defa alışveriş yapmak, para bozdurmak, ilk defa sınava girmek, ilk defa bir sınıfa girmek, üniversiteye ilk defa adım atmak, ilk defa trafiğe çıkmak, ilk yemeğini yapmak, ilk konuklarını çağırmak... Hayat bunlardan oluşuyor ve insan bunları öcü gibi görüyor.

Mesela ben ilk arabaya kullanmaya başladığımda hiç kırmızı ışıklara yakalanmamaya çalışıyordum, durup, ya arkamdan korna çalarlarken heyecanlanır, hemen kalkamazsam diye... Öyle işte... Oysa alışınca gözün kapalı yapıyorsun...

Geçenlerde de, aikido'da takla atamıyormuş diye nerdeyse vazgeçecekti gitmekten... Çalıştık sonra atabildi.

Velhasıl hayatın, acemilikleri ustalığa çevirme, hamlığı olgunluğa doğru pişirme sanatı olduğunu unutmamalı, pes etmemeli... Hangi yaşta olursak olalım... Birbirimize cesaret verelim. Bilenler, bilmeyenlere yardımcı olsun. Deneyimi olanlar, olmayanlara ışık tutsun...



Hiç yorum yok: