28 Mart 2016 Pazartesi

Çocuk kalbi



Tepebaşı'ndan geçiyoruz hafta sonu...
Uzundur geçmemişiz. Yandaki terkedilmiş, camları kırık binalara bakıyoruz.
Biraz anlatayım dedim, 
bak bunlar terkedilmiş çok eski binalar...
Yıkılacaklar yakında, yenileri yapılacak.
Evi olmayanlar kalıyordu içlerinde.

Ve kızımdan bekleyebileceğim bir cevap geldi:
Ne güzelmiş işte...


Çocuklarla olmak bu yüzden çok güzel, bu yüzden şifa işte...

Evsizlere ev olan binalar güzel, çünkü faydalı.

Düz mantık... Vicdanlı mantık.

(hafta sonunun çocuk şifası aldığımız saatlerinden) 







3 yorum:

Murat dedi ki...

Sait Faik Abasıyanık Son Kuşlar adlı hikaye kitabında; “Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde, güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyeceksiniz. Günün birinde yol kenarlarında, toprak anamızın koyu yeşil saçlarını da göremeyeceksiniz. Bizim için değil ama, çocuklar, sizin için kötü olacak. Biz kuşları ve yeşillikleri çok gördük. Sizin için kötü olacak. Benden hikâyesi.” demiş. Sen de ne güzel yazmışsın; kızım da ne güzel söylemiş.Birbirine tahammülü olmayan bir toplum; çevresindeki güzelliklerin elinden birer birer yitirilmesine sesini çıkarmayan bir toplumda; belki Bir Jeanne D'arc, belki bir Hypatia yetişiyor hemen yanıbaşımızda. olsun hep çocukluğunu korusun, hem çocuk kalsın kalbi. Teşekkür ederim.

Deniz dedi ki...

Ben teşekkür ederim : )

ikizbebek dedi ki...

çocuk kalabilse herkes, çocuk yüreğini, saflığını taşısa keşke.

Denizim , güzel Yaz ım nasıl tatlısınız, nasıl güzelsiniz.

İyi ki varsınız.